Mijn stem maakt het verschil ·

Vanmiddag om 13.45 uur bracht ik mijn stem uit op het stembureau. Ik vind het heel belangrijk om mijn stem te laten horen, omdat ik daarmee kan aangeven wat ik belangrijk vind voor de stad.

Samen met mijn geleidehond en met behulp van een navigatiesysteem ging ik naar de locatie. Ik was er al eens eerder geweest, maar dit was al een tijdje geleden. Als ik ergens wil komen, dan kom ik er meestal ook; al kost het soms wat extra moeite.

Ik kwam bij een verkeerde deur terecht en moest naar buiten en een stukje terug lopen. Iemand hielp mij de juiste deur te vinden. Het zoeken naar werk voelt als iets soortgelijks. Soms sta je bij de verkeerde deur; hij gaat soms ook open, maar je merkt dat je weer naar buiten moet om een deur binnen te gaan waar jij moet zijn. Je hebt soms andere mensen nodig om je de weg te wijzen, maar het is wel belangrijk dat je zelf weet waar je naar toe wilt.

Daarna had ik iemand nodig die met mij mee ging in het stemhokje om mijn stembiljet in te vullen. Omdat ik dit niet zie, kan ik dit niet zelf doen. Van tevoren had ik al uitgezocht en nagedacht op wie ik wilde stemmen, dus ik kon dit duidelijk aangeven. Ook met het zoeken naar werk is het belangrijk dat je kunt aangeven waar je naar op zoek bent; dan kunnen andere mensen je ook helpen om het te vinden.

Het was voor mij een hele tijd heel lastig om te weten waar ik heen wilde en wat ik wilde. Niet omdat ik geen ambities had, maar wel omdat ik vaak negatieve ervaringen had met solliciteren. Wanneer ik aangaf dat ik blind ben, of binnen kwam met een blindengeleidehond, hoorde ik de mensen bijna denken. Dit wordt em niet! Dat is heel frustrerend!

Daarnaast is de arbeidsmarkt nu ook niet zo geweldig, dus je bent nooit één van de weinigen die solliciteert. Soms heb ik wel een leuk gesprek gehad, maar ben ik het gewoon niet geworden, omdat iemand anders meer werkervaring had. Ook weer zoiets: ik begrijp dat een werkgever graag iemand wil met werkervaring, maar op den duur zijn de ouderen toch ook met pensioen… Of zal de pensioengerechtigde leeftijd binnenkort 80 jaar worden?

Wat ik nu doe om werk te vinden: vooral veel netwerken en gesprekken aangaan. Vrijdag had ik nog een goed gesprek bij Emma At Work. Dit is een non-profit uitzendbureau dat jongeren met een lichamelijke beperking en/of chronische ziekte helpt om een baan te vinden. Zij kijken echt naar mogelijkheden en naar je wensen wat betreft een baan. En het mooiste is nog: ik merkte dat ze in mij geloofde!
In je zelf geloven, weten wat je wilt en merken dat anderen in je geloven, is voor mij de basis voor het zoeken naar werk.


Laat die etiketjes maar thuis liggen: ik ben meer dan mijn beperking!

Het mooie aan kinderen vind ik, dat ze zo transparant zijn. Als volwassene voel je je dan nog wel eens gênant, maar vaak denken ze hetzelfde als de volwassenen. Alleen spreken ze het uit. En dat maakt weer dat je er iets mee kunt.

Zo liep ik laatst op straat en hoorde ik kinderen zeggen: “Zij is blind. Wat zielig.” “Maar ze hoort alles hoor”, was mijn reactie. Het bleef stil. Toen ik langs liep, zeiden ze me gedag en ik groette terug. “Ik denk dat ze later blind geworden is.” Misschien omdat ik gewoon kon groeten? Ik weet het niet.

Veel volwassenen denken hetzelfde. Het zichtbare wordt een etiketje. ‘Blind.” Ja, dat is één kenmerk. Naast dat feit ben ik maatschappelijk werkster, heb ik een geleidehond, houd ik van sporten, ben ik verliefd en bij tijden ook soms vreselijk eigenwijs. Tja, die dingen zijn wat minder zichtbaar.

Ik heb wel eens met de gedachte gespeeld om zonder stok en zonder geleidehond naar een sollicitatiegesprek te gaan. Maar ik denk dat ik al gauw door de mand zou vallen. Als het kon, dan deed ik het. Niet omdat ik me schaam voor mijn beperking, maar om van mijn etiketje af te komen.

Misschien maar goed dat het niet kan. Want doe ik dan niet hetzelfde als al die anderen? Het bespreekbare laat ik onbespreekbaar. Alleen zou ik één advies willen geven: laat die etiketjes maar thuis liggen en vraag en vooral luister naar iemands verhaal.


Je droom realiseren is een risico

Vorige week had ik weer een training bij Ondernemen In Cool. Een belangrijk onderwerp was: ondernemerseigenschappen, doorzettingsvermogen, creativiteit, financiën helder hebben, overtuigingskracht en resultaatgericht zijn. Maar één eigenschap sprong er voor mij uit, namelijk: het nemen van risico’s.

Durven dromen is één ding, maar je droom realiseren, is een tweede. Dit merk ik ook wel in het opzetten van een eigen bedrijf. Het is spannend, want je kunt nu eenmaal niet in de toekomst kijken en voortdurend heb je het nodig om in jezelf en je bedrijfsidee te geloven. Tja… dat is een hele uitdaging!

Hetzelfde geldt voor arbeidsparticipatie. Wanneer je lang niet hebt gewerkt, of hebt kunnen werken, kan het heel spannend zijn om buiten je comfortzone te gaan. Je weet niet hoe je financiële situatie zal worden, je hebt niet 100% garantie dat de baan is wat je ervan verwacht. En uitslapen is er niet meer bij.

Nu geloof ik persoonlijk ook niet dat werken dé oplossing is voor alle problemen, maar wat ik wel geloof is dat het inzetten van talenten, kunnen doen wat je leuk vindt en waar je goed in bent, je leven enorm kunnen verrijken. Wat nog mooier is: ook kun je het leven van anderen om je heen verrijken en de wereld een stukje mooier maken. Tja, het is een risico, maar in veel gevallen is het de moeite waard!